Αγαπητή νέα μανούλα, σε παρακαλώ μπορείς να μην είσαι τόσο ανταγωνιστική;

Photo by Meghan Holmes on Unsplash
Η σημερινή μου ανάρτηση έχει χιλιογραφτεί μέσα στο μυαλό μου. Μέρη της έχουν αποτυπωθεί στο σημείο του εγκεφάλου μου που αποθηκεύονται οι στενάχωρες μνήμες, οι μνήμες του θυμού και αυτές της  αγανάκτησης.

Η μικρή μου εμπειρία στη μητρότητα, μου έχει δημιουργήσει το ερώτημα εάν μετά τον τοκετό παθαίνουμε κάποια μετάλλαξη.
Θα γίνω πιο συγκεκριμένη για να μη σε τρελάνω αγαπημένη μου μανούλα.
Εσύ πόσες φορές έχεις ακούσει τα σχολιανά σου από μια άλλη μαμά για τις δεξιότητες που έχει ή δεν έχει κατακτήσει το παιδί σου; Πόσες φορές μια άλλη μαμά έχει συγκρίνει το δικό σου παιδί με το δικό της για να καταλήξει πάντα στο συμπέρασμα ότι αυτή μεγαλώνει τον απόγονο του Αινστάιν ενώ εσύ,… “χμμμ, οκ καλό είναι και το δικό σου”;
Οι ατάκες που έχω ακούσει τα τελευταία 5μιση χρόνια σε κούνιες, μαζώξεις, παιδικά πάρτι, playdates συνοψίζονται στις παρακάτω:

“Το παιδί μου είναι πολύ διαφορετικό από τα άλλα, θα έλεγα ότι είναι χαρισματικό”
“Εμένα η μικρή περπάτησε 6 μηνών, εσένα γιατί δεν περπατάει ακόμα;”
“Εμένα ο μεγάλος μίλησε 9 μηνών, εσένα γιατί δε μιλάει, μήπως έχει κάποιο πρόβλημα;”
“Εμένα ο γιος μου είναι 3 ετών και ξέρει πρόσθεση”  
“Αα, εμένα ποτέ δεν το έχει κάνει αυτό, θα πρέπει να το κοιτάξεις”
“Αα, εμένα δεν έχει τέτοιο πρόβλημα” 
“Εμένα η μικρή ξέρει να μετράει”
…………………………………………
(ακριβή λόγια που έχω ακούσει χωρίς καμία δόση υπερβολής)
…και η λίστα μπορεί να φτάσει πολύ πολύ κάτω.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο να βλέπεις γονείς περήφανους για τα παιδιά τους, γιατί αυτό σημαίνει ότι ασχολούνται με τα παιδιά τους, ότι ζουν την καθημερινότητά τους, απολαμβάνουν το μεγάλωμά τους και χαίρονται με την πρόοδό τους. Και εγώ ως μαμά, έως ένα βαθμό έχω περηφανευτεί για τα κατορθώματα των παιδιών μου. Το θέμα μου δεν είναι αυτό. 
Το θέμα μου είναι ότι η αγάπη και η περηφάνια θα πρέπει, κατά την άποψή μου, να μην ακολουθούνται από μία λανθάνουσα αντίληψη για τις ικανότητες των παιδιών σε σχέση με τα άλλα παιδιά.  Και εκτός του ότι στο δικό μου μυαλό δε χωράει σύγκριση γιατί κάθε παιδί είναι διαφορετικό και μεγαλώνει με διαφορετικούς ρυθμούς, επιπλέον δε θα πρέπει η περηφάνια να εκφράζεται με τέτοιο τρόπο που να ξεπερνάει τα όρια της ευγένειας και της πολιτισμένης συμπεριφοράς.
Ακόμη και αν γίνεται αντιληπτό από τους γονείς ότι το δικό τους παιδί μπορεί να υπερέχει σε κάποια σημεία, δεν μπορεί το μυαλό μου να χωρέσει σε τί εξυπηρετεί η σύγκριση, όταν αυτή γίνεται μεγαλόφωνα. Αντιλαμβάνομαι ότι παρακολουθώντας τα άλλα παιδιά, ένας γονιός μπορεί να καταλάβει σε ποιο σημείο βρίσκεται το δικό του παιδί, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι σε τί εξυπηρετεί να μπεις στη σύγκριση και να το συζητήσεις κιόλας. 
Δηλαδή, εν ολίγοις με βγάζει από τα ρούχα μου ο ανταγωνισμός σε επίπεδο γονέων.

Αυτό που έχω συμπεράνει από προσωπική πείρα ότι μπορεί να επιφέρει η συζήτηση και η σύγκριση είναι ότι:

1) μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση τα ίδια τα παιδιά
Είτε μικρά, είτε μεγαλύτερα, τα παιδιά πάντα αντιλαμβάνονται ότι μία συζήτηση τα αφορά, πόσω μάλλον όταν τα σχόλια είναι αρνητικά και οι χαρακτηρισμοί άσχημοι. Οι χαρακτηρισμοί και οι συγκρίσεις  από τους μεγάλους μπορεί να δημιουργήσουν άγχος στα παιδιά, αρνητικά συναισθήματα ή ακόμα να τα κάνουν να αναρωτιούνται για τον εαυτό τους. Επιπλέον, τους δίνει το παράδειγμα ότι μπορούν να σχολιάζουν ελεύθερα το διαφορετικό και να το κοροϊδεύουν.

2) μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση τους γονείς
Κάποιοι γονείς μπορεί να έχουν ήδη αντιληφθεί ότι η ανάπτυξη των παιδιών τους δεν είναι στα φυσιολογικά επίπεδα και μπορεί να έχουν ήδη μπει σε διαδικασίες διερεύνησης. Σε τί εξυπηρετεί να εντείνουμε το άγχος του γονέα που πιθανόν να παλεύει με κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα.
Την επόμενη φορά λοιπόν, γλυκιά μανούλα που θα δεις ένα παιδάκι το οποίο μπορεί είναι λιγότερο ικανό από το δικό σου, περισσότερο ντροπαλό ή λιγότερο κοινωνικό, που μπορεί να μη μιλάει καθαρά ή να μην έχει καταφέρει να βγάλει την πάνα, δε χρειάζεται  ούτε να σχολιάσεις, ούτε να συγκρίνεις με το δικό σου παιδί. Δεν θα βοηθήσει κανέναν αυτό. Αν είναι αυτό κάτι που σε ενοχλεί, απομακρύνσου χωρίς σχολιασμό.
Αν τώρα είναι ψηλά στη ιεραρχία σου ως μαμά, να μάθεις στο παιδί σου έννοιες όπως σεβασμός, φιλανθρωπία, πολιτισμός, παρακίνησέ το παιδί σου να κάνει παρέα με το παιδάκι που είναι λίγο ντροπαλό ή όχι τόσο κοινωνικό και επιβράβευσε την συμπεριφορά του αυτή, ως συμπεριφορά άξια συγχαρητηριών. 
Ενθάρρυνε την άλλη μαμά με λόγια γλυκά ότι το παιδί της θα προχωρήσει. Πρότεινέ της να την βοηθήσεις σε κάτι που δυσκολεύεται να διαχειριστεί εκείνη τη στιγμή. Μην κατακρίνεις, μην κοιτάς περίεργα, μην σχολιάζεις, μην κοροϊδεύεις. Δεν ξέρεις πόσο πληγώνεις αυτή τη μαμά.

Σε φιλώ γλυκά…
Χρυσή 


Εδώ μπορείς να βρεις όλες μου τις σκέψεις και τους προβληματισμούς
Χρυσή - Bliss Mom
Χρυσή

Είμαι η Χρυσή, μητέρα τριών αγοριών και οικονομολόγος. Αυτό για το οποίο νοιάζομαι πιο πολύ από κάθε τι είναι η φύση. Σε αυτή τη διαδικτυακή γωνιά μπορείς να βρεις προτάσεις και τρόπους για μια πολύ ενδιαφέρουσα και βιώσιμη καθημερινότητα με μικρά παιδιά. Καλώς ήρθες!

14 ΣΧΟΛΙΑ
  1. Εμένα 1-2 φορές μου έτυχε μια "τέτοια" μαμά και μου έκανε πολύ εντύπωση πως εκθείαζε το παιδί της.. κοινώς "άλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη 😉 )
    να πω και γω κάτι ως μαμά μιας 4χρονης.. έχω βαρεθεί να είμαι σε μαζώξεις με μαμάδες και να μιλάμε για τα παιδιά μας.. άλλα ενδιαφέροντα δεν έχουν??

  2. Ας έχουν μόνο ενδιαφέρον τα παιδιά τους. Το θέμα είναι ότι έχουν μόνο ενδιαφέρον το σχολιασμό των άλλων παιδιών. Αυτό είναι το κακό!

  3. Πόσο ευαίσθητη χορδή μου χτύπησες…. Εμένα η μικρή μου έχει σύνδρομο Down. Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος δεν το ξέρει μπορεί από την όψη της να μην καταλάβει κάτι… Το φοβερό είναι που άγνωστοι στο δρόμο μπορεί να έχουν άποψη του τύπου: Α γλυκούλα πως σε λένε; Δε μιλάει, λέω εγω. Α, ποσό είναι, μου λένε. 2,5 λέω. Και μου απάντανε: Α, έχει αργησει πάρα πολύ! Να το κοιτάξετε! Όλα αυτά από ανθρώπους που δεν με ξέρουν… και προφανώς δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που λέγεται κοινωνική νοημοσύνη… Η δική μου απάντηση βέβαια είναι η εξής: Έχει σύνδρομο Down και για αυτό μεγαλώνει με το δικό της ρυθμό! Μανούλες, καλό είναι να παρατηρούμε τα δικά μας τα παιδιά και να τα συγκρίνουμε μόνο με το χθεσινό εαυτό τους. Αυτόν θέλουμε να ξεπεράσουμε! Φιλιά!
    Τερέζα

  4. Αυτό ακριβώς εννοώ Τερέζα!!Αυτό ακριβώς!Κοινωνική νοημοσύνη και κοινωνική παιδεία!
    Έχουν όλοι γίνει ειδήμονες σε όλα και μιλούν χωρίς φίλτρο. Και το χειρότερο χαιρόνται με την υπεροχή τους, αντί να προβληματίζονται και να συνδράμουν τον άλλον που μπορεί να ζορίζεται. Έχω χτυπήσει ευαίσθητες χορδές όλων μας τελικά. Και εμένα άργησε να μιλήσει ο μεγάλος μου και ήταν λιγότερο κοινωνικός ως μωράκι, έκλαιγε σε συναντήσεις και πάρτι κλπ.Το τί έχω ακούσει, ότι έχει πρόβλημα κοινωνικοποίησης, ότι μήπως είναι στο φάσμα του αυτισμού, ότι μάλλον τον έχω κλείσει σε κάποιο υπόγειο και δεν έχει επαφή με τον κόσμο. Οπότε η κοινωνική νοημοσύνη είναι ακριβώς ο όρος που ταιριάζει εδώ και σ'ευχαριστώ για το σχόλιο.

  5. Υπέροχη ανάρτηση και τόσο μέσα στο κλίμα της εποχής που ζούμε…στον άκρατο ανταγωνισμό σε όλα τα επιπεδα, ακόμα και στα παιδιά μας! Κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς και την δικιά του ξεχωριστή προσωπικότητα αλλιώς θα ειμασταν μια κοινωνία πανομοιότυπων ρομπότ. Ας αφήσουμε λοιπόν κάθε παιδάκι να μεγαλώσει με τον δικό του μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο χωρίς συγκρίσεις και κριτική…

  6. Μανουλες καλο ειναι να συγκρινουμε το παοδί μας μονο με τον… χθεσινο του εαυτό! Από αυτόν μονο πρεπει τα παιδια μας να γινονται καλυτερα! 😊

  7. Είναι καλύτερα να μένουμε μακρυά από τέτοιους γονείς, όχι μόνο για το δικό μας καλό αλλά και των παιδιών μας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και δεν πρέπει να το συγκρίνουμε το άλλο. Επειδή έχω γνωρίσει τέτοιους γονείς, πιστεύω ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν και αδυνατούν να αντιληφθούν το όποιο πρόβλημα ενδεχομένως παρουσιάσει το παιδί τους πολλώ μάλλον να βρουν μια λύση γιατί πολύ απλά πάντα φταίει το άλλο παιδάκι, η δασκάλα και όχι το σούπερ τέλειο παιδί τους!
    Σε αυτή την κατηγορία γονιών επέτρεψέ μου να βάλω και όλους αυτούς που ανεβάζουν τα κατορθώματα των παιδιών τους στα social media, π.χ. το πόσο τέλεια γράμματα κάνει, το βραβείο που έλαβε από τη δασκάλα του (σημ. το οποίο βραβείο το πήραν ΟΛΑ τα παιδάκια της τάξης!) με την ελπίδα να μαζεύουν διθυραμβικά σχόλια για τα κατορθώματα του μοναδικού παιδιού τους και κατ' επέκταση να επιβραβεύονται για το πόσο τέλειοι γονείς είναι!

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published.