“Ποιον αγαπάς πιο πολύ, μαμά;”

Photo by Josh Willink from Pexels

“Ένα ίσον κανένα!”. Το άκουσα τόσες φορές όταν είχα μόνο ένα παιδί. Και τώρα φυσικά ακούω το εξελιγμένο “είδες που στα’ λεγα;”

Ο λόγος λοιπόν, για τις νέες ισορροπίες που πρέπει να βρει μία μαμά με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού και πώς να καθιερώσει νέους κανόνες, ώστε να λειτουργεί εύρυθμα η νέα ομάδα.

Πόσο διάβασμα έριξα, πόση προετοιμασία, πόσες συναντήσεις με την παιδοψυχολόγο του σχολείου μας, πόσο κουβεντολόι στον μεγάλο μου για να μην του έρθει ντουβρουτζάς. Τα έκανα όλα όπως έπρεπε, τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Και έφτασε η μέρα που άκουσα την ερώτηση “Ποιον αγαπάς πιο πολύ, μαμά;”. Και ενώ είχα προετοιμαστεί να απαντήσω, η καρδιά μου ράγισε όταν είδε αυτά τα μικρά στρογγυλά ματάκια να με κοιτούν όλο προσμονή για να ακούσουν το “Εσένα αγάπη μου αγαπώ πιο πολύ!”, (το οποίο φυσικά δεν ειπώθηκε ποτέ).

Στα σεμινάρια προγεννητικής φροντίδας όπου συζητήθηκε το θέμα, ακούστηκε η άποψη ότι κάθε παιδί έχει τη δική του οντότητα και κάθε μαμά βρίσκει τις ισορροπίες με τα δικά της παιδάκια και ότι δε θα πρέπει να ανησυχώ. Φυσικά,.. είπα εγώ το αντίθετο; Στο επιμύθιο όμως! Τί κάνεις όταν το μεγάλο παιδί παθαίνει κρίση θυμού, ξεσπά σε κλάματα γιατί σκάει από τη ζήλια, ενώ το μικρό διεκδικεί το χώρο του και προσπαθεί να “επιβιώσει”; Πώς αντιμετωπίζεις το συνεχές κλάμα εκατέρωθεν, με ταυτόχρονο τράβηγμα του παντελονιού και τα δάκρυα να γεμίζουν σουπιέρες, γιατί την ίδια ακριβώς στιγμή και οι δύο απαιτούν την προσοχή σου; Τί κάνεις όταν τα γλυκόλογα και οι αγκαλιές πλέον πρέπει να μοιραστούν ισόποσα και ακόμη και αν το καταφέρεις, κάποιος από τους δύο θα είναι πάντα δυσαρεστημένος;

Έτσι κι εγώ εξαφανίστηκα από το blog και από τα social και από όλα όσα δεν έχουν να κάνουν με τα παιδιά, προκειμένου να μπορέσω να αφουγκραστώ την κατάσταση και να δράσω κατάλληλα. Ήθελα όσο το δυνατόν λιγότερα ερεθίσματα, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή μου, προκειμένου να μπορέσω να εστιάσω στις λεπτομέρειες, να μπω στα παπούτσια τους και να καταλάβω τί είναι αυτό που χρειάζεται να κάνω για τον καθένα. Θέλω να αισθάνονται και να είναι ασφαλείς, θέλω να μη σπάσει ο δεσμός που έχω χτίσει με τον καθένα χωριστά, και θέλω να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αναπτυχθεί ένας δυνατός και υγιής δεσμός μεταξύ τους που δεν θα τον σπάσει κανένας ανταγωνισμός και καμία έριδα, όσα χρόνια κι αν περάσουν και όποιες και αν είναι οι συνθήκες της ζωής.

Επί το έργον λοιπόν, γιατί η κυριότερη και πιο αγαπημένη μου ασχολία είναι τα παιδιά μου, και η ευτυχία τους είναι ο πρωταρχικός και κυριότερος στόχος μου πέρα από κάθε άλλη επιθυμία μου και όνειρό μου, πέρα από κάθε δουλειά ή χόμπι, πέρα από κάθε υποχρέωση και δικαίωμά μου! 
Πάνω από αυτό δεν βάζω τίποτα και κανέναν! 


Εδώ μπορείτε να βρείτε όλες τις σκέψεις που έχω μοιραστεί μαζί σας

Για να μη χάνεις καμία ανάρτηση και κανένα διαγωνισμό μην ξεχνάς να ακολουθείς τη σελίδα Bliss Seeking Mom



Αυτά από εμένα

Χρυσή 




Χρυσή - Bliss Mom
Χρυσή

Είμαι η Χρυσή, μητέρα τριών αγοριών και οικονομολόγος. Αυτό για το οποίο νοιάζομαι πιο πολύ από κάθε τι είναι η φύση. Σε αυτή τη διαδικτυακή γωνιά μπορείς να βρεις προτάσεις και τρόπους για μια πολύ ενδιαφέρουσα και βιώσιμη καθημερινότητα με μικρά παιδιά. Καλώς ήρθες!

4 ΣΧΟΛΙΑ
  1. Σε αγαπώ. Απλώς.
    Και ταυτίζομαι φυσικά στο ότι όταν χρειάζεσαι παύση από το οτιδήποτε, την κάνεις. Ιδίως όταν πρόκειται για τα σόσιαλ.
    Και ακόμα πιο ιδίως (το τερμάτισα) όταν πρόκειται για την οικογένειά σου!
    Τα φιλιά μου.
    Ηλέκτρα

  2. Χρυσή μου, πόσο σε καταλαβαίνω. Έχω αρχίσει κι εγώ να παρατηρώ σημεία ζήλειας της μεγάλης μου κόρης τώρα που απέκτησε αδερφό, η συμπεριφορά της έχει αποκτήσει νέες πτυχές και προβληματίζομαι κι εγώ πολύ…
    Είναι πολύ σοφή η επιλογή σου να αποστασιοποιηθείς λίγο από τα social media γιατί η αλήθεια είναι ότι χωρίς να το καταλαβαίνουμε, καταναλώνουν απίστευτα πολύ χρόνο από τη μέρα μας. Κι εγώ αισθάνομαι πολλές τύψεις όταν πετυχαίνω τον εαυτό μου να απαντάω αφηρημένα σε κάτι που μου λέει η Δάφνη όσο ασχολούμαι με το κινητό μου. Το αφήνω κάτω, αλλά σε λίγο το ξαναπιάνω – δεν είναι κατάσταση αυτή… Προσπαθώ να το περιορίσω!
    Σε τιμά ιδιαιτέρως το ότι είσαι τόσο παθιασμένη με το blogging και όμως επιλέγεις να το αφήσεις πίσω για χάρη των παιδιών σου. Δεν είναι εύκολο να αφήνουμε πίσω ό,τι μας ευχαριστεί και ό,τι κάνουμε για εμάς όταν όλη η μέρα μας είναι έτσι κι αλλιώς, ήδη αφιερωμένη στα παιδιά. Όμως εσύ επιλέγεις να το κάνεις ακόμα κι αυτό! Μπράβο σου…
    Φιλάκια και ελπίζω τα πράγματα σύντομα να γίνουν καλύτερα και να δεις διαφορά μέσα από όλα όσα προσπαθείς για εκείνα. <3

  3. Είμαι σίγουρη ότι και εσύ Μαρία μου, αλλά και κάθε μαμά που πραγματικά επιθυμεί να είναι όχι απλα μαμά, αλλά μέντορας και παράδειγμα για τα παιδιά της θα έκανε το ίδιο. Μια βδομάδα off και ήδη βλέπω διαφορά!

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published.